Ivan Martinac (1938-2005), bio je arhitekt, pjesnik i filmski stvaraoc. Od 1958. pisao je pjesme i scenarije, od 1959. montirao, a od 1960. režirao. Svojim povratkom u Split sa studija arhitekture u Beogradu donio je alternativno sagledavanje, koherentno stajalište o filmu kao mediju, živom organizmu s vlastitim zakonitostima i jedinstveno promišljanje uobličeno u vlastiti teorijski diskurs. Martinčev utjecaj, ulogu i značaj danas potvrđuju mnogi autori. Uz pomoć filmskih opservacija o formi – snazi pikštele ili zaljepka i sadržaju – traganju za metafizičkim, lamentacijama o čistoći kadra, ostali autori se uspijevaju osloboditi predrasuda konvencionalnog filmskog žurnalizma, do tada prisutnog među splitskim kinoamaterima, i izgraditi poetski i umjetnički koncipirane filmove. Preko dvadeset godina predavao je na filmskom tečaju Kino kluba Split, a tri su mu izraza bila bitna u objašnjavanju strukture cijelog filma – intenzitetna montaža, filmski “kardiogram” i “toplina” kadra. Iz tog perioda seže pojam Splitske škole filma.
Realizirao je 71 kratkometražni film, te objavio 12 knjiga. Proglašen je majstorom amaterskog (neprofesijskog) filma 1964. Bio je član Hrvatskog društva filmskih djelatnika, Društva hrvatskih književnika, Hrvatskog društva likovnih umjetnika, Hrvatskog novinarskog društva i Udruženja hrvatskih arhitekata.
