Danas, 28. svibnja, u 20 sati, otvara se izložba Josipe Štefanec pod nazivom 'Čičkovina 2'. Izložba se može pogledati do 10. lipnja.
vrijeme: 28.05.2015. 20,00
mjesto: Zagreb; Galerija Matice hrvatske, Ulica Matice hrvatske 2
Povijest slikarstva zadnjih stotinu godina poznaje pravac koji vodi reifikaciji-postvarenju slike. To znači, da nakon što se likovna umjetnost u svojoj apstraktnoj fazi odrekla mimetične funkcije, vrlo brzo se počela okretati razmišljanju o slici kao stvari među stvarima,kao plohe koju ispunjavaju geometrijiski likovi (crni kvadrati, plave plohe) ili mjenjati sam tradicionalni četvrtasti oblik slikarske plohe. Te stvari imaju neko 'više' ili nikakvo značenje:neki su u njih upisivali meditativne kvalitete, kao redovnici u mandale, a neki su ih smatrali naprosto materijalnim činjenicama, estetikom lišenom smisla, kao što je i život sam.
Kao jedan od modernih nastavaka toga puta su i brojne prostorne instalacije, armanovske akumulacije stvari i predmeta u izložbenim prostorijama vizualnog fascinantnog dojma. Napinjanjem čičaka umjesto platna na blindrame Josipa Štefanec varira tradicionalni oblik slike i stvara slojevite crne plohe koje se mogu ljepiti jedna na drugu. Materijali iz odjevne industrije već su dugo izvorište inspiracije za nju, a i u dosadašnjim radovima pokušavala je na vizualnom i taktilnom planu spojiti dojmove mekanoga i krutoga, odnosno čvrstoga i raspadajućeg. Zato ove 'slike' koje se pridržavaju jedna za drugu, katkad i minimalnom površinom (što pokazuje izrazitu snagu čička) djeluju kao zaustavljene eksplozije.
Nabacanost objekata koji se podržavaju zbog karaktera materijala u stabilnom urušavanju, kao i mogućnosti artikulacije prostora, prelaska mase s jednog zida na drugi, sljubljivanje pod različitim kutovima i gradnja konstrukcija daje radu posve skulptorski karakter. Iako nije riječ o slikama, oblik i konstrukcija slikarskog platna jak su oblikovni arhetip, pa je neminovna asocijacija 'skulpture od slika'. U povijesti 'slike kao predmeta' nakon njezina rezanja i paljenja ona ovdje postaje i gradbeni, akumulativni element, njezin oblik nije meta enformelističke agresije, izuzetno fascinantne estetike nasilja i besmisla, nego je sada jedinica ludičke varijacije.
Lažno revolucionarni prijelomi 'smrti slike' i 'povratka slici' mogu se gledati i na ovaj način,kao prijelaz s destrukcije na konstrukciju . Poanta ovakve reifikacije je zapravo tradicionalna estetika, smisao u samoj formi, pa i ekspresija ,ali ne na značenjskom ili svetonazorskom nivou, nego u dekoraciji (poput barokne primjenjene umjetnosti). Čičkovi su i nova tekstura, pa unatoč podjednakoj crnini ploha postoji taktilna razlika između hrapavih dijelova koji drže i čupavih dijelova koji su pridržavani, što daje još jednu dimenziju radu. Nečistoće iz okoline vrlo brzo se skupljaju na površinama, čineći od objekata indikatore prostora, dajući im živost, prljavštinu i neku vrstu interakcije, tako da ove instalacije nisu sterilan i beživotni dizajn. Spajanje tekstila i skulpture, statičnog i dinamičnog ostavlja prostor za promišljanje o njihovom značenju. Privremenost i gradbeni potencijal obećava različite kombinacije, a autoričino spajanje različitosti je igra s tradicijom, s onim bitnim u umjetnosti, a to su forma i materija i mogućnosti koje one mogu iznjedriti. Feđa Gavrilović
